…ลำนำเถื่อน จาà¸�เรือนถ่อย …

งามครรลอง ที่ชอบ ประ�อบผล

งามน้ำใจ �บ่งเอื้อ เพื่อปวงชน

งาม�มล ผ่อง�ผ้ว ใน�นวธรรม

งามสู�สิ้น ถวิลวาด ปรารถนา

เพราะตัณหา ยื้อยุด ฉุดถลำ

ไปสร้างเติม เสริมต่อ �าร�่อ�รรม

จนมืดดำ ทั้ง�ผ่นดิน ใช่ยินดี

ดอ�ไม้งาม หั�หาย �ลายเป็นเศร้า

เพราะคนเ�้า เบือนบิด ผิดวิถี

�ารเข่นฆ่า พร่าผลา� รานชีวี

ธรณี �ดงเดือด เลือดหลั่งนอง

เถอะพี่น้อง ผองเพื่อน ในเรือนมิตร

หยุดความคิด นำ�ิเลส เหตุสนอง

�ี่ซา�ศพ ที่ล้มตาย �ล�่าย�อง

ล้วนพี่น้อง คนไทย ใช่ศัตรู

สิ้นความชอบ ความรั� สมัครสมาน

จึงคอยสร้าง ความ�ต��ย� ให้�หล�ราน

คอยพร่าผลา� ชีวิต ให้ผิดธรรม

�ี่ปืนจ้อง ทำลาย หมายชีวิต

�ี่ความคิด ชั่วฉล ดลถลำ

�ี่เหตุ�าร สานต่อ �่อระยำ

�ี่ถ้อยคำ วิงวอน มิอ่อนใจ

มันโหดหิน สิ้นชาติ อนาถ�ท้

ไร้ทาง��้ ให้ดี หรือไฉน

ที่ทำร้าย ฆ่าฟัน นั้นหมายใด

ชีวิตใคร ใครต่างรั� เ�ินหั�วาง

�ี่น้ำตา ไหลริน ไม่สิ้นโศ�

�ี่วิโยค ใน�ังวล ใจหม่นหมาง

�ี่ซา�ศพ พบเห็น ในเส้นทาง

�ี่ไฟวาง ลอบเผา เ�้าทำลาย

ต้องล้มตาย เท่าใด จึงได้หยุด

มิสิ้นสุด หรือไร ในสิ่งหมาย

จึงต้องคอย สร้างย้ำ �ารทำลาย

คนล้มตาย ยังไม่พอ หรืออย่างไร

จาร�จ่มวจีจันทร์ ร่ายร้อย

ในลึ�ลุ่มคืนวัน �ลผ่าน คำใจ

เริงรื่นใจบ่งถ้อย ชื่นช้ำ ดีเลว ฯ

งามเอยงาม ในพจน์ �ห่งบทสร้าง

งามเส้นทาง �ลอน�วี สร้างสีสรรค์

งามเรียงร้อย จารจด บทประพันธ์

งามคืนวัน พลีมอบ คนชอบ�ลอน

งามวจี �ห่งจันทร์ เ�ี่ยว�ัน�า�

งามล้นหลา� ในถ้อยคำ เหมือนย้ำสอน

งามไมตรี ที่มอบ นอบอาวรณ์

งามสะท้อน ใน�านท์ งาน�วี