หมาเร่ศาล
กลายเป็นหมาเร่ศาลประจานเจ้า
ตะลอนเห่านอกเวียงเสียงแผ่วแผ่ว
แผลขี้เรื้อนเกลื่อนชั่วตัวเป็นแนว
เห่าดังแว่วอยู่นอกศาลเร่ซานซม
ไร้แผ่นดินสิ้นฐานจากบ้านช่อง
เพราะคะนองหลงชั่วเมามัวสม
พอสินฤทธิ์อำนาจอนาถตรม
เขี้ยวเคยคมแรงเคยกล้าก็ล้าแรง
ได้แต่แกว่งปากเห่าเขาไปทั่ว
สันดานชั่วมิสิ้นหายน่าหน่ายแหนง
ยังจะอวดอำนาจวาดสำแดง
รนตะแบงเห่าหอนตะลอนไป
กลายเป็นหมาเร่ศาลประจานเจ้า
พกแผลเน่าวิ่งวนรนถึงไหน
เสียงเห่าหอนสะท้อนเห็นว่าเช่นไร
ความชั่วในตัวมันนั้นเด่นฟ้อง
มันกินไม่รู้จักอิ่มแถมยังเนรคุณเจ้าของ
ขนาดมันไปอยู่ข่างนอกมันยังเห่าบ้านเมืองของมันอีก ทุเรศแท้
————————— ลานเทวา
