เสียงเพรียกหาสันติสุขดับทุกข์โศก
ดังสายลมพริ้วโบกแล้วผ่านหาย
เสียงสะอื้นขื่นเศร้าเงาความตาย
ในทุกภายยังพานพบสุดลบเลือน
เห็นประจักษ์ในมรรคายะถานี้
ยังคงมีไม่น้อยในถ่อยเถื่อน
สันติสุขสันติธรรมใดย้ำเตือน
ยังแต่เบือนบิดความตามแต่ใจ
หลงอำนาจวาสนาตัณหากลับ
มิยอมรับธรรมครรลองอันผ่องใส
จึงขันแข่งเข่นฆ่าอย่างสาใจ
เบียดเบียนในชีวิตและทิศทาง
เสียงที่เพรียกเรียกร้องอยู่ก้องนั้น
คงเป็นฝันที่เกินแย้มแจ่มกระจ่าง
หากความหลงมัวเมามิเบาบาง
ความหม่นหมางในแผ่นดินหรือสิ้นลับ
—————ลานเทวา—————-
