|
|
| ยอมรับว่าโชคร้ายมาหลายครั้ง
|
| เคยคลุ้มคลั่งเกือบตายมาหลายหน
|
| ให้ร้อนรุ่มกลุ้มใจเหมือนไฟลน
|
| แต่ละคนคบได้ก็ไม่นาน
|
|
|
| บ้างเจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัดมีนัดหมาย
|
| บ้างฟูมฟายน้ำตาน่าสงสาร
|
| บ้างบอกโสดม่ายร้างบ้างขึ้นคาน
|
| บ้างเสียงหวานออดอ้อนวอนเมตตา
|
|
|
| เราหลงเชื่อมั่นใจเขาไม่หลอก
|
| เงินไหลออกถึงเขาเราไม่ว่า
|
| มีความหวังความรักปักอุรา
|
| เขากลับมาทำเมินเหินห่างกัน
|
|
|
| โทรไปหาทีไรให้เพื่อนรับ
|
| คุยด้วยกลับอ้างโน่นโยนไปนั่น
|
| หลอกเราจนตายใจไล่ไม่ทัน
|
| แต่ละวัน ได้แต่ ท้อแท้ใจ
|
|
|
| หมดสิ้นแล้วความหวังมันพังหมด
|
| เหมือนเล่นบทความช้ำน้ำตาไหล
|
| เราเขียนเองเล่นเองเก่งอย่างไร
|
| สิ่งที่ได้คือนิยามความระทม
|
|
|
| จบละครความช้ำที่ซ้ำซาก
|
| ยิ่งคิดมากยิ่งฝืนยิ่งขื่นขม
|
| ที่พลาดไปเพราะว่าหลงคารม
|
| กับคำคมคนลวง..ยากทวงคืน
|
April 30, 2007
ความช้ำที่ซ้ำซาก
Comments »
The URI to TrackBack this entry is: http://phutanow.blogsome.com/2007/04/30/p221/trackback/
No comments yet.
RSS feed for comments on this post.
Leave a comment
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>
