แจร่มจรุงจริต
ประดิษฐ์ประดอยประดับ
ระยิบระยุบระยับ
สลับสลวยสลด
ปางบรรพ์ อันนานเนิ่น
ส้นตีนเดิน ทั่วคุ้งคด
มือถือสาก ปากโป้ปด
ศีลสั้นหด ดังหำน้อย
สดับสดุ้งสดุด
แผ่นดินหรือจะสุดในความเถื่อนถ่อย
มาร่ายมาร่ำมาเรียงมาร้อย
เป็นบทเป็นถ้อยดังฟ้องว่า
วังเวงวิเวกวาด
อเนจอนาถกระไรหา
ฟังเห็นอยู่สองหูสองตา
ยังมารยาดัดจริตคิดไป
กระนั้นกระนี้กระโน้น
เห็นยังเล่นโยนไม่หวาดไม่ไหว
ถามซึ้งซึ้ง มึงจะเอายังไง ??
ความจัญไร มันจะครองเมืองหมดแล้ว
—————————————–
ลานเทวา









