อุบัติสบถมอบ
โดยถ้อยย้ำคำตอบแห่งความฝัน
ทิพย์ถ้อยถ้วนกระบวนสารบรรณ
นิรนามรำพันตรงนี้แล้ว
โบกขรพรรษกระบัดโบก
รัตนะสีโศกสิ้นผ่องแผ้ว
เพราะมารเมืองประเทืองคุณหนุนแนว
ทั่วเขตขอบกรอบแก้วขันธสีมา
พ้นล่วงสู่โดยกาลีกาล
เขาสิไถหว่านความอัปรีย์ให้มีค่า
ประพฤตินี้เจ้าได้แต่ใดพา
ไยประจุใจประชาอย่างโสมม
ตระหง่านแห่งอำนาจอันมาตรหมาย
ยลมิต่างตระพังควายเลนหล่ม
ไยต่างเจ้าเฝ้ากระโจนโผนใจจม
เข้าภิรมณ์ด้วยรื่นอย่างชื่นนัก
พันธนาการดัดจริตวิตถาร
วิจารณญาณอยากใคร่ใดวิจักขณ์
ประเวณีแสดงแห่งอัตลักษณ์
ตรึกตรองตรรกเหตุไหวกระไรซึ้ง
ผิจักรอโกษมคลุมห่อหุ้มร่าง
รึกระจ่างในเห็นความเป็นหนึ่ง
พจนารถข้าฝาดขมรสตรมตรึง
หากสิตีห้วงคำนึงโดยยาแท้
หากเจ้าไร้เสียซึ่งปัญญาไซร้
มิต่างหนอนชอนไชในบาดแผล
ยิ่งสะกิดยิ่งเกายิ่งเน่าแล
สุดจะแก้เกินการณ์สมานรักษ์
นับประสากระไรสน
ความเป็นคนโศกหมองดังต้องปฏัก
ปฏิมาน้ำตาร่วงจากดวงพักตร์
สิห้ามหักกระไรใจมนุษย์
โดยกิเลสเพื่อกิเลสตามเหตุสร้าง
ผิข้ออ้างแห่งจินต์มิสิ้นสุด
แท้เพื่อความอัปรีย์ที่ยื้อยุด
ใจจึงทรุดในหลงพะวงนั้น
ข้าถือสารมอบฝากจากเมฆา
ผิดใดในบทรจนาร้อยเสกสรรค์
กราบอภัยตรงเท้าเจ้าแล้วกัน
นิรนามรำพันจักลาแล้ว
—————————————-
ลานเทวา
