ปีก่อนหอบดอกไม้ไปมอบฝาก
ปีนี้อิฐจะขว้างถากกบาลหัว
ปีหนึ่งผ่านโดยหวังยังมืดมัว
ปีหนึ่งชั่วดีใดให้นำพา
เนิ่นสิเนิ่นในหน
ปีหนึ่งคนเปลี่ยนไปแทบไร้ค่า
จากดีชั่วมอบผ่านกาลเวลา
ประจักษ์ตาประทับใจกระไรกัน
เนิ่นสิเนิ่นแรงล้า
ปฏิวัติศรัทธาลวงหลอกฝัน
เนิ่นสิเนิ่นใดสะท้อนย้อนคืนวัน
เห็นเท่าทันในหนใช่คนโง่
ดั่งจะซึ้งตรึงใจกระไรซ่อน
ใช่ว่าอ่อนปัญญาสิมาโอ่
ใครเล่าเล่นเป็นใหญ่ใครเป็นโต
ใครยังโซอยู่กับซากลำบากทน
หนึ่งปีผ่านสินานเนิ่น
หลงใดเพลินย่อมรู้อยู่กับหน
ไหนเล่าที่ทำเอื้อเพื่อชาวชน
เห็นมัวแต่สาละวนกับอำนาจ
ขึ้นหลังเสืออย่างทระนงเพราะหลงฤทธิ์
ยามจะลงพะวงคิดอย่างขี้ขลาด
กลัวจนสิ้นปัญญาอันสามารถ
เพราะไม่ยอมเด็ดขาดเข่นฆ่าเสือ
————————————————-
ลานเทวา
