ฉันเหมือนคนมืดบอด
ผู้หลับไหลในอ้อมกอดของความฝัน
กอบใจเจ็บจากเหน็บหนาวร้าวชีวัน
หวังอุ่นไอแห่งรักปันชุบชีวา
ข่มข้ามห้วงรำพึงคะนึงเพ้อ
หวังพบเจอความจริงวาดปรารถนา
นิมิตรหมายปลายฝันวันเวลา
จักโสภาเยี่ยงไรฉันใคร่รู้
แต่เหมือนโลกบังโศกเหงาใต้เงาฝัน
นมนานวันเกินเร้นที่เป็นอยู่
มายาแห่งหนทางแลพร่างพรู
ลวงฉันวนไหวดูงมงายนัก
ประโลมโลกลวงไว้ในสรรพสิ่ง
ไร้ความจริงอันงดงามมาห้ามหัก
สุดหาใดเที่ยงแท้แม้ความรัก
จะอำพรางใจพักลงแห่งใด
ฉันจึงเหมือนคนมืดบอด
ผู้หลับอยู่ในอ้อมกอดความสาไถย
โลกยามนี้แลไม่มีใคร
ที่จักจริงใจจริงจังและหวังดี
ดั่งไร้สิ้นความห่วงหาอาวรณ์
ไร้สันติสุขเอื้ออาทรในวิถี
จึงหม่นโลกโศกหล้าประดามี
ให้ชีวีรานร้าวเหน็บหนาวใจ
—————————————–
ลานเทวา
ทำไมต้องสร้างสงคราม
ทำไมต้องใช้ความรุนแรงกับชีวิต
ทำไมต้องฆ่ากัน
ใครปรารถนา
ใครสั่งสอน
ทำไมไม่มีความอาทรต่อกัน
ชีวิตนั้นน้อยนัก
ไยต้องประหารหักกันด้วยเล่า
