มึนงง……ปนสงสัย
โลกเป็นอะไร……….หนอยามนี้
เหมือนสิ้นแล้ว……..คุณงามความดี
แลเหล่าสรรพชีวี…….ระทมทุกข์
ทุกข์ล้น…….ทนชีวิต
ไร้ฝันใดนิรมิต……มาปลอบปลุก
จมอยู่ในห้วง……ทุรยุค
แม้นเสี้ยวเศษแห่งสุข……กระไรมี
น้ำใจ…….ระเหือดหาย
ยังแต่ความเลวร้าย……หลากล้นปรี่
ทรามชั่วงอกงาม……แทนความดี
โลกประเคนคนอัปรีย์…..ด้วยยศถา
มึนงง…ปนสงสัย
บ้านนี้คนดีไย……แลไร้ค่า
รึต้องคดต้องโกง…..เป็นธรรมดา
คุณธรรมจริยา……เพียงลมลม
ฉันเฝ้าดู…..สรรพชีวิต
ว่ายวนอยู่ในความวิปริต…..เกินข้ามข่ม
เพราะโลกไร้ซึ่งธรรม….นำนิยม
สัตว์ ! สังคม….จึงเป็นเช่นนี้
—————————-
ลานเทวา
