
ยากสิซึ้งตรึงจิตสนิทแนบ
หวังใดแอบอิงใจยามไหวหวั่น
มิอาจข้ามยุคสมัยแห่งวัยวัน
จึงทรามเป็นสามัญธรรมดา
ข้าจึงมาโลดแล่นแดนชีวิต
อันสถิตคงมั่นโดยตัณหา
ล่วงพ้นผ่านการก่อมรคา
ไฟศรัทธาสิ้นเชื้อจากเนื้อใจ
แม้นบ่อยครั้งคุ้ยหาค่าสำนึก
อันลับลึก ณ มารยาอันสาไถย
วิเวกธรรมนำสร้างกระจ่างใด
ยังแต่ไกลสุดกู่ในรู้นั้น
ทราม
เป็นไปตามชีวิตลิขิตสรรค์
มิอาจเห็นในเขลารู้เท่าทัน
ยึดหลงมันว่างาม..ทรามชีวิต
———————-
ลานเทวา









