แลสิช้าเกินกาลหากผ่านพรุ่ง
กว่าแสงรุ่งจักเหลือใดในถิ่นที่
อย่าได้หาแม้นเศษกากซากอัปรีย์
มันคงลี้ไปลับยากจับใคร
รอมันสิซ่องสุมกุมอาวุธ
แล้วไปห้ามไปหยุดคงมิไหว
ยามมันอ่อนต้องเร่งตีจักมีชัย
ยามมันแข็งอย่าโหมใส่ในแรงตี
ตำรายุทธพิชัยใช้ด้วยเล่ห์
ใช่เอาแต่กำลังเทไปข่มขี่
คนเหนือคนด้วยกลในศึกไพรี
ใช่เหนือโดยถือมีอำนาจยศ
เพียงเศษเสี้ยวไม้ซีกนั่นก็เชื้อ
ลามไฟเพื่อเผาซุงใหญ่มอดไหม้หมด
แค่เพียงหนึ่งพลไพร่หากใจคด
ยากกำหนดเภทภัยแห่งใจนั้น
อย่าหลงกาลตามคิดลิขิตคาด
ที่ลุ่มลาดดอนดงจงรู้สรรค์
แลฤดูลมฝนกลสำคัญ
แล้งร้อนกันทรัพย์เสบียงให้เพียงพอ
ผิจะฆ่าต้องฆ่าอย่าให้เหลือ
หากทิ้งเชื้อเอาไว้เป็นภัยก่อ
หอกข้างแคร่แลไปใช่น่าคลอ
ยามเป็นต่อควรเร่งตีเพื่อมีชัย
อย่ายืดเยื้อเชื้อศึกให้ลึกช่วง
อย่าปล่อยล่วงให้เชื้อคืนฟื้นแรงใหม่
ศึกหนนี้ปีหนึ่งผ่านมันนานไป
หรือว่าใจขุนศึกนั้นมันอ่อนแล้ว
—————————–
ลานเทวา
