คืนฟ้าหม่น
ดั่งดาวเดือนหล่นลับหาย
ฉันนั่งอยู่เดียวดาย
มองหาความตาย…ในกาลเวลา
ดั่งเธอคือดวงดาว
ผู้พลัดพรากจากเรื่องราวแห่งปรารถนา
ในคืนไร้แสงจันทรา
พร่างหยาดน้ำตา…ระทมทรวง
ฉันมิอาจหลับไหล
เพราะหัวใจยังเร้นความเป็นห่วง
อยากให้เธอหลุดพ้นจากสิ่งทั้งปวง
พ้นจากความลวง…แห่งชีวิต
แม้นรักจะมิโอบอุ้ม
ในความร้อนรุ่มแห่งดวงจิต
ฉันจักเคียงอยู่อย่างผู้เป็นมิตร
โดยหวังก้าวพ้นโลกวิปริต…ไปด้วยกัน
แต่ค่ำคืนนี้ฟ้าหม่น
มืดมิดใจสับสนกับสิ่งฝัน
ดาราหลับไหลในห้วงนิรันดร์
โศกถ้อยพร่ำรำพัน…เดียวดาย
อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้
เพื่อร่ายพจน์บทกวีแห่งความหมาย
มอบแด่ผู้พลัดพรากอีกมากมาย
ฉันจักเฝ้ากล่อมความตาย…อยู่ตรงนี้
————————————-
ลานเทวา
