…ลำนำเถื่อน จากเรือนถ่อย …

October 3, 2007

………………..คือหวัง และกำลังใจ ให้คุณ……… [การบ้าน การเมือง] — phutanow @ 6:32 pm

แม้นความสันโดษ…..คือสิ่งที่ปรารถนา

แต่ก็มิอยากลืมตา…..ในความว่างเปล่า

ยังอยากเห็นทุกสิ่งวูบไหว…..ในรูปเงา

ณ โลกเก่าเก่า….ใบนี้

อยากเห็นความรัก…..งามเฉิดฉาย

แทนซึ่งความวุ่นวาย…..ทุกถิ่นที่

อยากประสบ…..พบคุณงามความดี

ในทุกสรรพชีวี….ชีวิต

หวังพานพบนิรันดร์สุข…..ยุคสมัย

แทนทุกขเภทภัย…..วิปริต

หวังรอยยิ้มชื่นชวน…..อย่างมวลมิตร

ลบรอยขัดแย้งครุ่นคิด…..ชิงชัง

แม้นความสันโดษ…..คือสิ่งที่ปรารถนา

แต่ยังอยากลืมตา…..พบในสิ่งหวัง

มิอยากเห็นโศกเศร้า…..เร้าประดัง

ทำลายชีวิตจนพัง…..พ่ายแพ้

……………………………………………….

ลานเทวา

ขอเป็นกำลังใจให้ทุกๆ ท่าน

นำพาชีวิตก้าวไปสู่จุดมุ่งหมาย ที่หวัง

ครับผม

รึสูเจ้า….มาแต่เผ่าพันธุ์อันไร้ค่า…. [การบ้าน การเมือง] — phutanow @ 6:30 pm

รึสูเจ้ามาแต่เผ่าพันธุ์ไร้ค่า

อันห้วงจักรวาลแห่งมายาสร้างลิขิต

ล่องฝันลอยในโลกใบน้อยนิด

จรชีวิตอย่างสับสน ณ หนนั้น

สูเจ้าเขียนคำภีร์แห่งตัณหา

กำหนดชีวิตชีวาเสกสรรค์

ศรัทธาในความมิรู้เท่าทัน

หวังเพียงรางวัลจากโชคชะตา

สูมาแต่เผ่าพันธุ์อันมืดบอด

เดินตามกิเลสต่อยอดให้ค้นหา

เนิ่นแต่กาลผ่านผันวันเวลา

ยังไร้ค่าอยู่อย่างเก่าในเผ่าพันธุ์

แม้นข้าถูกเหยียบย่ำอยู่ในธรรมบท

แต่ความจริงข้าจักปรากฏมิแปรผัน

มิว่าสมมุติจะสูงสุดรึสามัญ

มิอาจพ้นนิรันดร์แห่งปรมัตถ์

———————————-

ลานเทวา

คนเราหากไร้ศีล ไร้ธรรมนำชึวิต

ไม่รู้จักสร้างบุญกุศล

ไม่รู้จักสร้างคุณงามความดี

ไม่รู้จักบาปบุญคุณโทษ

ก็เท่ากับทำชีวิตให้ไร้ค่า

ไม่สมกับที่เกิดมาเป็นมนุษย์พบพระพุทธศาสนา

ครับผม

ได้โปรด….อย่าทิ้งเธอไว้ตรงนั้น….. [การบ้าน การเมือง] — phutanow @ 6:23 pm

มิเคยหวังรางวัลใดในชะตา

และมิหวังอะไรจากกาลเวลาที่ผ่านผัน

ชีวิตต่างมาพานพบสบเจอกัน

ณ คืนวันแห่งกังวลสนตะพาย

อย่าปล่อยวางเธอไว้ตรงนั้น

อย่าทิ้งให้เธออยู่กับฝันที่สลาย

อย่าให้เธอโศกอยู่ในโลกอย่างเดียวดาย

ช่วยซับน้ำตาที่พร่างพรายล้นปรี่

ชีวิตมิได้เกิดมาเพื่อโดดเดี่ยว

อย่าปล่อยให้เธอเหงาเปลี่ยวในวิถี

โปรดหยิบยื่นความสดใสแห่งไมตรี

ด้วยรักและปรารถนาดีมอบแบ่งปัน

รึมีใครอยากจมอยู่กับความเหงา

ไร้ซึ่งเงาอันอบอุ่นละมุนฝัน

รึใครอยากขมขื่นในคืนวัน

จมอยู่กับความจาบัลย์แห่งชีวิต

มิอยากให้หวังที่เธอวาด

ต้องบำราศลับล่วงจากห้วงจิต

จักเฝ้าคอยกล่อมเห่เนรมิต

ให้ขวัญคืนมาสถิต ณ ดวงใจ

————————————–

ลานเทวา

 

แด่ เด็กน้อยผู้หงอยเหงา

ที่เฝ้ารอคอยความรัก และความอาทร

จากโลกใบนี้…..

ครับผม

 






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Minz Meyer

Google