…ลำนำเถื่อน จากเรือนถ่อย …

October 10, 2007

ระหว่างเรา ความเหงา…มิแตกต่าง….. [การบ้าน การเมือง] — phutanow @ 2:19 am

                                                                       เธอกอดก่ายสายลมเหงาอย่างเปล่าเปลี่ยว

ท่ามกระแสเชี่ยวแห่งฝันแลตัณหา

ประดับความว้าเหว่เอกา

ประทับห้วงกาลเวลาชีวิต


ฉันจมอยู่กับอีกฟากของซากฝัน

เฝ้ารำพันเรียงร้อยถ้อยจริต

หวังกล่อมโลกโศกเร้นอย่างเป็นมิตร

โดยต่ำต้อยน้อยนิดในชะตา


เหมือนดั่งเราอยู่กันคนละโลก

โดยมีเหงาเศร้าโศกคอยเชื่อมหา

ทอดสะพานสู่ฝันแห่งมรรคา

ใต้เงาแสงดาริกาพร่างพราย


เราคงมิแตกต่าง

บนหนทางอันสายลมพร่างพรมสาย

ณ อ้อมกอดความเหงาเปลี่ยวยามเดียวดาย

ฤาความรักสิ้นหาย…..จากโลกแล้ว

——————————————

ลานเทวา


ต่ำต้อย….แต่ไม่ต่ำทราม…… [การบ้าน การเมือง] — phutanow @ 2:17 am

                                                                                                     โอ้…กวี

ไยจึงหนีมาจากฟากฟ้า

ไยทอดทิ้งแดนสรวงห้วงดาริกา

เพียงเพื่อมาต่ำต้อยเรียงร้อยคำ

โอ้….กวี

ไยจึงลี้จากห้วงฟ้ามาเบื้องต่ำ

ไยต้องมาไส้แห้งแฝงระกำ

เพียงเพื่อนำบทถ้อยร้อยวจี


ข้าจักเก็บมันไว้หิ้งใดเล่า

บนหอคอยคนเขลารึใช่ที่

ฤาจักเก็บมันไว้ในคำภีร์

เป็นบริบทแห่งกวีกระวาดวรรณ

โอ้….กวี

ไยจึงลี้ใจพรากจากสวรรค์

มาเป็นเพียงธรรมดาแห่งสามัญ

เพื่อรำพันชีวิตลิขิตความ

ข้ามาสัมผัสเห็น

ในวาบเย็นแห่งฝันโศก ณ โลกสาม

อักษรบ่งดำรินิรนาม

อยู่ท่ามกระแสเชี่ยวอย่างเดี่ยวดาย

ข้าจึงวาดกวีหวัง

เพื่อสลายความชิงชังให้สร่างหาย

แต่งแต้มบทเรียงถ้อยร้อยระบาย

ให้โลกงามทุกภายด้วยบทกวี

ข้าอาจจะต่ำต้อย

แต่มิต่ำทรามด่างพร้อยในหน้าที่

ข้าเกิดมาเพื่อเขียนพจน์บทชีวี

สร้างไมตรีด้วยคำน้อมนำรัก


———————————-

ลานเทวา


อารยธรรม แห่ง ความรัก…. [การบ้าน การเมือง] — phutanow @ 2:17 am

 

 

ข้ามข่มอารมณ์ร้ายอันร่ายเร้า

ข่มความโศกวิโยคเศร้าอันเหลือแสน

ห้วงถวิลไหววาดดั่งขาดแคลน

รักแร้นแค้นสิ้นไร้จากใยรัก

พินอบใจในระนาบกำซาบซ้อน

โลกกลับย้อนชิงชังเน้นไว้เป็นหลัก

การพบเจอเพ้อหมายเพียงทายทัก

สุดพิงพักความคิดกับจิตใด

ข้าเห็นโลก เป็นอย่างโลก ณ โลกนั้น

คือสามัญแห่งความจริงอันยิ่งใหญ่

ข้าเห็นคนอย่างที่เห็นความเป็นไป

ท่ามสมัยกลืนค่าอารยธรรม

ไม่มีใครประจักษ์ตะหนักเห็น

โลกจึงเร้นเล่ห์ลวงถ่วงถลำ

รักจึงไร้ค่าย้อมมาน้อมนำ

รักเพียงคำบอกเล่าความเหงาใจ

อารยธรรมแห่งความรัก

บัดสิ้นหักในหนจนเกินไขว่

หาความจริงจากห้วงดวงหทัย

หาความรักสิ้นไร้จากเงานั้น

ข้ามข่มอารมณ์ร้ายอันร่ายเร้า

ข่มความโศกวิโยคเศร้าแห่งห้วงฝัน

กลับไปค้นความหมายสายสัมพันธ์

มามอบปันด้วยใจที่ใฝ่รัก

เพื่อโลกงามตามวาดปรารถนา

พร้อมคุณค่าอันใจได้ประจักษ์

มอบความจริงที่มั่นหมายมาทายทัก

อารยธรรมนี้จักมิเสื่อมคลาย

———————————————

ลานเทวา






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Minz Meyer

Google