ข้ามข่มอารมณ์ร้ายอันร่ายเร้า
ข่มความโศกวิโยคเศร้าอันเหลือแสน
ห้วงถวิลไหววาดดั่งขาดแคลน
รักแร้นแค้นสิ้นไร้จากใยรัก
พินอบใจในระนาบกำซาบซ้อน
โลกกลับย้อนชิงชังเน้นไว้เป็นหลัก
การพบเจอเพ้อหมายเพียงทายทัก
สุดพิงพักความคิดกับจิตใด
ข้าเห็นโลก เป็นอย่างโลก ณ โลกนั้น
คือสามัญแห่งความจริงอันยิ่งใหญ่
ข้าเห็นคนอย่างที่เห็นความเป็นไป
ท่ามสมัยกลืนค่าอารยธรรม
ไม่มีใครประจักษ์ตะหนักเห็น
โลกจึงเร้นเล่ห์ลวงถ่วงถลำ
รักจึงไร้ค่าย้อมมาน้อมนำ
รักเพียงคำบอกเล่าความเหงาใจ
อารยธรรมแห่งความรัก
บัดสิ้นหักในหนจนเกินไขว่
หาความจริงจากห้วงดวงหทัย
หาความรักสิ้นไร้จากเงานั้น
ข้ามข่มอารมณ์ร้ายอันร่ายเร้า
ข่มความโศกวิโยคเศร้าแห่งห้วงฝัน
กลับไปค้นความหมายสายสัมพันธ์
มามอบปันด้วยใจที่ใฝ่รัก
เพื่อโลกงามตามวาดปรารถนา
พร้อมคุณค่าอันใจได้ประจักษ์
มอบความจริงที่มั่นหมายมาทายทัก
อารยธรรมนี้จักมิเสื่อมคลาย
———————————————
ลานเทวา
