โอ้…กวี
ไยจึงหนีมาจากฟากฟ้า
ไยทอดทิ้งแดนสรวงห้วงดาริกา
เพียงเพื่อมาต่ำต้อยเรียงร้อยคำ
โอ้….กวี
ไยจึงลี้จากห้วงฟ้ามาเบื้องต่ำ
ไยต้องมาไส้แห้งแฝงระกำ
เพียงเพื่อนำบทถ้อยร้อยวจี
ข้าจักเก็บมันไว้หิ้งใดเล่า
บนหอคอยคนเขลารึใช่ที่
ฤาจักเก็บมันไว้ในคำภีร์
เป็นบริบทแห่งกวีกระวาดวรรณ
โอ้….กวี
ไยจึงลี้ใจพรากจากสวรรค์
มาเป็นเพียงธรรมดาแห่งสามัญ
เพื่อรำพันชีวิตลิขิตความ
ข้ามาสัมผัสเห็น
ในวาบเย็นแห่งฝันโศก ณ โลกสาม
อักษรบ่งดำรินิรนาม
อยู่ท่ามกระแสเชี่ยวอย่างเดี่ยวดาย
ข้าจึงวาดกวีหวัง
เพื่อสลายความชิงชังให้สร่างหาย
แต่งแต้มบทเรียงถ้อยร้อยระบาย
ให้โลกงามทุกภายด้วยบทกวี
ข้าอาจจะต่ำต้อย
แต่มิต่ำทรามด่างพร้อยในหน้าที่
ข้าเกิดมาเพื่อเขียนพจน์บทชีวี
สร้างไมตรีด้วยคำน้อมนำรัก
———————————-
ลานเทวา
