


เธอยังเศร้าอยู่ในรอยยิ้มของกาลเวลา
รินหยาดน้ำตาแปดเปื้อนบนเรือนแก้ม
เธอหม่นอยู่กับฝันในคืนจันทร์แรม
สายลมไล้แซมในความเหน็บหนาว
เธอเฝ้าเก็บความหวังมาเรียงร้อย
เดียวดายอยู่กับร่องรอยอันมิอาจกล่าว
ล่วงผันผ่านชีวิตแลเรื่องราว
ณ ค่ำคืนที่แสงดาวหลับไหล
ยามนั้น
เธอหลับฝันถึงโลกใหม่
โลกแห่งสันติภาพสันติธรรมอำไพ
โลกที่ใครใครปรารถนา
ฉันเอาความรักมามอบปลอบปลุก
ให้ชีวิตเธอหวังซึ่งสุขอันแสวงหา
ซับเถอะรอยช้ำรอยน้ำตา
แม้นจักต้องตื่นมาอย่างปวดร้าว
—————————————–
ลานเทวา
ฉันรักเธอ สันติภาพ















