เจ้าอ่อนไหวอย่างงดงาม หนอความรัก
ข้าขอฝากใจแนบพักอิงอุ่นฝัน
เฝ้าขับกล่อมเสี้ยวเหงาใต้เงาจันทร์
กรุ่นสัมพันธ์ด้วยแรงแห่งไมตรี…
เจ้าคอยลบรอยหม่นของคนเศร้า
มอบอุ่นไอบรรเทาไปทุกที่
รักเอยรักประจักษ์ค่าประดามี
รักคอยชุบชีวีมวลมนุษย์
อยากให้เธอมีความรัก
มาทายทักอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
อย่าให้ความชิงชังมารั้งยุด
ให้หัวใจเธอหยุดซึ่งความรัก
โลกจักงดงามเช่นไร
หากเรามอบความจริงใจมาทอถัก
ด้วยความเมตตาปรานีที่พร้อมพรัก
หันหน้ามาทายทักด้วยหัวใจ
ยามนั้นรอยยิ้มแห่งโลก
จักดับโศกกังวลอันหม่นไหม้
ความรักจักมอบตอบแทนไป
สู่หทัยคนเหงาผู้เฝ้ารอ
———————————————-
ลานเทวา
