หวนถวิล กลิ่นชื่น ระรื่นกลิ่น
รวยระริน สายลม ที่พรมผ่าน
ดอกราตรี ร่วงลง ที่ตรงลาน
ดอกโศกบาน ในช้ำ ทุกค่ำคืน
ซ่อนกลิ่นซ่อน ความหอม ไม่ยอมหวน
สายลมทวน กลิ่นรัก หักใจฝืน
ลันทมพราก ร่วงหล่น ทิ้งต้นยืน
ความกล้ำกลืน ในรัก สุดหักใจ
ดอกเอย เจ้าดอกรักเร่
เจ้าหันเห มิสิ้น ถวิลไหว
เร่รักเรื่อย เหมือนมิเหนื่อย กับหัวใจ
เร่รักไป เพียงชื่น ในคืนวัน
ดอกเอ๋ย เจ้าดอกตำลึง
เจ้าเกี่ยวซึ้ง เกี่ยวซ้อน ยอกย้อนฝัน
ดั่งอารมณ์ ชมชื่น ในคืนวัน
ใกล้ใดทัน พันเหนี่ยว เกี่ยวใจปอง
ธรรมดา สาใจ เถาไม้เลื้อย
ชอบเกี่ยวเรื่อย ตามแต่จิต คิดสนอง
สิ่งใดชิด อยู่ใกล้ ในครรลอง
คือที่ปอง เกาะเกี่ยว เข้าเหนี่ยวพัน
---------ลานเทวา๔๙----------
ดอกน้ำตา รินไหล ไล้เรือนแก้ม
ดอกรักแย้ม กลีบล่วง จากห่วงหา
ดอกลั่นทม ตรมเหงา เศร้าอุรา
ดอกรักลา ลับล่วง จากดวงใจ
ลาร้างสิ้น ในกลิ่นหวน ร้าวรวนจิต
จะเพ่งพิศ ใดสดับ กับอ่อนไหว
ยังแต่ความ โศกา ด้วยอาลัย
ดอกดวงใจ บอบช้ำ น้ำตาริน
----------ลานเทวา๔๙-----------
หอมกลิ่นหวน ชวนชื่น ระรื่นกลิ่น
ให้ถวิล ถึงกลิ่นนวล ใจครวญหา
กลิ่นแก้มนุช นาถเจ้า เร้าอุรา
ชื่นกี่ครา บ่ร้างใจ ให้ลืมเลือน
ชื่นในกลิ่น จำปี ที่เรือนเก่า
ลั่นทมเฉา หลุดปลง ร่วงลงเกลื่อน
กลิ่นจำปา ที่หน้าต่าง ไม่ห่างเรือน
โชยกลิ่นเตือน ให้ห่วงหา ทุกคราไป
-------------ลานเทวา๔๙---------------
เก็บจำปี มาแซมผม
ดอกลั่นทม แซมกลิ่น
ดอกฝัน หวั่นถวิล
ดอกรักสิ้น ในใจครวญ
ดอกน้ำตา รินไหล
ดอกดวงใจ ร่ำโศกหวน
ตอกย้ำ จิตคร่ำครวญ
รักเรรวน ร้าวอุรา
---ลานเทวา๔๙--
งามมาลี เรียงร้อย สร้อยมาลัย
มอบคล้องใจ งามงอน แสนอ่อนหวาน
งามพักตร์พริ้ม ยิ้มละมัย ในทุกกาล
อยากจะสาน หัวใจ ไปปองรัก
หอมกลิ่นหวน ชวนใจ ให้ไหวหวั่น
หลับตาฝัน เห็นซึ้ง จึงประจักษ์
มิเสียแรง หัวใจ อาลัยรัก
งามยิ่งนัก งามทั่ว ทั้งหัวใจ
---------ลานเทวา๔๙----------
