…ลำนำเถื่อน จากเรือนถ่อย …

November 7, 2007

Oh ! …………… S E X … ! [การบ้าน การเมือง, เรื่องบ้าๆ] — phutanow @ 4:51 am

มิใช่สภาวะโลกร้อน

แต่เป็นภาวะสะท้อนแห่งตัณหา

เป็นแค่เรื่องบ่งย้ำธรรมดา

ใครใครต่างแสวงหากันทั่วไป

ดีไหม ดีไหม SEX …

ร่านหากันแต่เด็กยันผู้ใหญ่

ทำบ่นเบื่อบ่นอยากหลายหลากใจ

เก็บซุกในจิตชื่นระรื่นชม

มิใช่ภาวะอาการเงินเฟ้อ

และมิใช่กระสันต์เสนอให้ข้ามข่ม

เร้าลึกผนึกไหวในอารมณ์

สิจ่อมจมดิ่งล่วงห้วงนั้นแล้ว

เอกัคตา

พร่างปรารถนาอันภิรมณ์พรมแผ่ว

ณ.หนึ่งเดียวเกี่ยวร่านซ่านแนว

รากแก้วแห่งจิตวิญญาณ

ห้วงสงบมิอาจสยบไหว

ภาวนาอย่างไรฤาจักผ่าน

ดิ่งลึกตรึกตรองครรลองกาล

มิอาจซ่อนผ่อนซ่านหนึ่งอารมณ์

… SEX … !!!

เรื่องมันเล็กหรือไรในสุขสม

รึเรื่องใหญ่ในดำริในนิยม

ฉันยังงมหาซึ้งโหยถึง SEX …

———————-

ลานเทวา

April 30, 2007

ด้วยดวงใจและคำลา [เรื่องบ้าๆ] — phutanow @ 6:16 pm

  

 

 

ดวงตะวันลับลงตรงทิวไม้

ด้วยดวงใจเศร้าโศกวิโยคแสน
คิดถึงคนท่าทรายอยู่ไกลแดน
อยากตอบแทนสิ่งให้มาว่าขอบคุณ

 

มิตรภาพช่วงสั้นสั้นสัมพันธ์เพื่อน
เป็นสิ่งเตือนให้สู้ใหม่ใจอย่าหมุน
กำลังใจมีความหมายเป็นนายทุน
ไม่ถึงศูนย์ไม่สิ้นใจอย่าไปยอม

 

อาจจะมีวันข้างหน้าอำลาจาก
ความพลัดพรากเกิดขึ้นได้เตรียมใจพร้อม
ทุกสิ่งเกิดย่อมดับไปจิตไม่ตรอม
เราต้องยอมรับความจริงสิ่งที่เป็น

 

อยากกล่าวลาล่วงหน้าขอลาก่อน
มีบางตอนผิดไปอาจไม่เห็น
หรือบางทีจงใจแสร้งแกล้งเลยเป็น
ขอยกเว้นอย่าถือโทษโปรดไตร่ตรอง

 

ดวงตะวันลับทิวไม้ลงไปแล้ว
เหลือเพียงแววแสงสลัวดูมัวหมอง
แต่งบทกลอนถ้อยคำตามทำนอง
มอบให้น้องมอบด้วยใจก่อนไกลตา

 

โอ้คนดี  โปรดดู รับรู้เถิด
แม้นจะเกิดสื่งใดใดในภายหน้า
กี่วันพ้นกี่เดือนผ่านกาลเวลา
ขอสัญญา รักคงมั่น  นิรันดร

 

ความช้ำที่ซ้ำซาก [เรื่องบ้าๆ] — phutanow @ 6:04 pm

ยอมรับว่าโชคร้ายมาหลายครั้ง

 

เคยคลุ้มคลั่งเกือบตายมาหลายหน

 

ให้ร้อนรุ่มกลุ้มใจเหมือนไฟลน

 

แต่ละคนคบได้ก็ไม่นาน

 

 

บ้างเจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัดมีนัดหมาย

 

บ้างฟูมฟายน้ำตาน่าสงสาร

 

บ้างบอกโสดม่ายร้างบ้างขึ้นคาน

 

บ้างเสียงหวานออดอ้อนวอนเมตตา

 

 

เราหลงเชื่อมั่นใจเขาไม่หลอก

 

เงินไหลออกถึงเขาเราไม่ว่า

 

มีความหวังความรักปักอุรา

 

เขากลับมาทำเมินเหินห่างกัน

 

 

โทรไปหาทีไรให้เพื่อนรับ

 

คุยด้วยกลับอ้างโน่นโยนไปนั่น

 

หลอกเราจนตายใจไล่ไม่ทัน

 

แต่ละวัน ได้แต่ ท้อแท้ใจ

 

 

หมดสิ้นแล้วความหวังมันพังหมด

 

เหมือนเล่นบทความช้ำน้ำตาไหล

 

เราเขียนเองเล่นเองเก่งอย่างไร

 

สิ่งที่ได้คือนิยามความระทม

 

 

จบละครความช้ำที่ซ้ำซาก

 

ยิ่งคิดมากยิ่งฝืนยิ่งขื่นขม

 

ที่พลาดไปเพราะว่าหลงคารม

 

กับคำคมคนลวง..ยากทวงคืน

 






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Minz Meyer

Google